Wat je niet hoort bij een opzegging

Sandra kwam vier jaar lang, meerdere keren per week. Ze kende iedereen, praatte altijd even na met de trainer. Tot ze steeds minder kwam. Uiteindelijk volgde een mailtje: “Ik zeg mijn lidmaatschap op wegens persoonlijke redenen.”

En dat was het.

De smoesjes kennen we allemaal

“Verhuizing.” “Te druk met werk.” “Financieel even niet haalbaar.” Het zijn de standaardredenen op opzegformulieren. Makkelijk in te vullen, sociaal geaccepteerd en vooral: geen gedoe.

Maar bij Sandra was er geen verhuizing. Ze had het niet druk. Het ging prima met haar portemonnee. Wat er wél was? Groepslessen die steeds voller werden. Het gevoel dat ze er niet meer toe deed.

Dat schreef ze niet op. Want waarom zou ze? Ze was toch al weg.

Waarom leden zwijgen

De meeste leden houden hun mond omdat ze denken dat het niets uitmaakt. “Ze gaan me heus niet terugbellen om te vragen wat er speelde. En als ze dat wel doen, is het alleen om me over te halen te blijven.”

Dus slikken ze hun frustratie in, vullen een formulier in en zijn verdwenen. Jij blijft achter zonder te weten wat je had kunnen veranderen.

Het gesprek dat nooit plaatsvond

Stel dat iemand Sandra drie maanden eerder had gevraagd hoe het ging. Misschien had ze dan verteld over de volle lessen en het gevoel dat ze onzichtbaar was geworden. En misschien was ze dan gebleven.

Leden die merken dat hun mening ertoe doet, stappen minder snel op. En als ze tóch gaan, weet je tenminste waarom.